Θυμάμαι στο Rock FM πριν καμιά δεκαριά χρόνια μετά από μια ώρα τη νύχτα, έπαιζε πολλές φορές μια «κασέτα» όπου κάποια στιγμή κατά τις 3 - 4 ακούγονταν στη σειρά το All My Little Words των Magnetic Fields, το the Night των Morphine, και το Dead Flowers For Alice του Phil Shoenfelt.

«Θα είναι πολύ διαφορετικό», είπε στη συνέντευξη ο Pall Jenkins αναφερόμενος στο live της Παρασκευής και του Σαββάτου. «Θα είναι πολύ διαφορετικό», επανέλαβα νοερά καθώς περνούσα από μια γωνιά του μαγαζιού, στην οποία πριν κάτι μήνες το ίδιο άτομο, με πρωτοφανή όρεξη, αράδιαζε σε ένα πάγκο τα cds της εκλεκτής της μαύρης καρδιάς του (Addiquit), ενώ αυτή παρέμενε στη σκηνή αραδιάζοντας τις ακούραστα κουραστικές ρίμες της.

Καθώς η Αθήνα πλημμύρισε από το δειλό σκοτάδι της ύστερης άνοιξης, ένα γιορτινό κάλεσμα φέρνει στην Χέυδεν τον κόσμο που αγαπά αυτά τα παράξενα δανέζικα ξωτικά που λέγονται Efterklang. Όλοι τους ξεχωρίζουν όταν τους βλέπουν να περιφέρονται από νωρίς στο λιγόφεγγο υπόγειο...

Ένας φίλος, πριν τη συναυλία των Sad Lovers and Giants, μου είπε ότι δε σκόπευε να πάει, γιατί δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να είναι καλύτερα από την προηγούμενη εμφάνιση του θρυλικού συγκροτήματος πέρυσι τον Απρίλιο.

Κυριακή βράδυ, γύρω στις 10μμ, και ήδη στο club Rodeo της οδού Χέυδεν είχε καταφθάσει αρκετός κόσμος για το ακουστικό σετ των And Αlso Τhe Τrees. Στην τρίτη επίσκεψή τους στην Αθήνα, οι αγαπητοί στη χώρα μας And also συγκέντρωσαν ένα ετερόκλητο, διαφόρων ηλικιών και μουσικών προτιμήσεων κοινό, στο οποίο και χάρισαν ένα πολύ όμορφο live, αρκετά διαφορετικό όμως απ' ότι μας είχαν συνηθίσει.

Είχα υποψιαστεί πως στο Rodeo την προηγούμενη βδομάδα θα γινόταν πανικός για τους A Place to Bury Strangers. Αντιθέτως, πραγματικά δεν ήξερα τι να περιμένω για την συναυλία της Shara Worden και της παρέας της. Έντεκα παρά είκοσι εμφανίστηκαν οι γραβατοφορεμένοι Mani Deum στο σχεδόν γεμάτο Rodeo. Έλληνες τα παιδιά, για περίπου μία ώρα μας τράβηξαν χαμηλά στο έδαφος, με την βαριά μουσική τους.

Χωρίς πολλά λόγια και δικαιολογίες αποφάσισα να μου πάρω συνέντευξη και να σχολιάσω το live των A Place to Bury Strangers στο Rodeo. Δε σκόπευα να γράψω γι'αυτή τη συναυλία, αλλά εντάξει, μια συνέντευξη μπορώ να τη δώσω. Στο κάτω κάτω όλο απ'τους άλλος θα ζητάμε απαντήσεις; Δεν τράβηξα και λίγα στα 3 μέτρα απ'το ηχείο εκεί μέσα... το αξίζω! Και δεν ακούω κουβέντα.

Η συναυλία των Band of Holy Joy την Παρασκευή, ήταν απ'τα μουσικά πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις λίγο καλύτερος άνθρωπος, απ'αυτά που αλλάζουν τη ζωή σου λίγο παραπάνω απ'τα άλλα. Ο μοναδικός Johny Brown, έστησε μαζί με τους υπόλοιπους μουσικούς μια πραγματική γιορτή όπου η χαρά, η αγάπη, το μίσος, και η νοσταλγία δε σταματούσαν να χορεύουν, και σε καλούσε με αληθινή εγκαρδιότητα να συμμετέχεις, να βρεις τη θέση σου σ'αυτή. Δυστυχώς ήταν μόλις η δεύτερη εμφάνιση του συγκροτήματος στη χώρα μας σε 21 χρόνια.